Alfred Wielki

Alfred, zwany Wielkim, jest najsłynniejszy spośród wczesnych królów angielskich. Żył w czasach, kiedy nie istniało jeszcze jednolite królestwo Brytanii, lecz wiele oddzielnych królestw. Był on piątym, najmłodszym synem Ethewulfa, króla Sasów zachodnich. Królestwo Wesseksu, którym władał, rozciągało się od obecnego Davonu do Hampshire. Podobnie jak jego bracia, Alfred był w młodości przysposabiany do polowań i walk, lecz miał też pociąg do nauki, a nawet do życia klasztornego. W 871 r. Wesseksem usiłowali zawładnąć duńscy najeźdźcy, którzy okupowali już inne regiony Anglii. Alfred stoczył z nimi bitwę i wykazał taką dzielność, że po śmierci ojca wybrano go na króla. Miał wówczas zaledwie 22 lata. Starcia z Duńczykami powtarzały się i zdarzyło się kiedyś, że Alfred salwował się ucieczką. Znana legenda głosi, że - ukrywając się - musiał pewnego razu poprosić o schronienie w świniarni. Był wówczas tak wyczerpany, że usnął przed paleniskiem, przy którym miał pilnować piekących się podpłomyków. Żona świniarza, ujrzawszy przypalone placki, gniewnie złajała go za niedbalstwo, nie rozpoznając w nim swego króla.