Attyla

Attyla wywodził się z plemienia Hunów, wojowniczych koczowników, którzy - wędrując ze stepów Azji - dotarli na zachodzie aż do krańców cesarstwa rzymskiego. Gdy w 434 r. Attyla został wodzem Hunów, udało mu się zjednoczyć rozproszone szczepy i utworzyć na północ od Dunaju potężne państwo. Jego koczownicza armia podbiła i splądrowała niemal całą Europę. W 447 r. Huno-wie spustoszyli tereny między Morzem Czarnym i Śródziemnym, trzykrotnie zwyciężając cesarza rzymskiego. W 451 r. zaatakowali Galię (obecną Francję), a następnego roku najechali Italię. Attyli zależało przede wszystkim na zniszczeniu Rzymu; by uratować miasto, papież zmuszony był złożyć mu ogromny okup pieniężny. Chociaż ludzie z otoczenia Attyli żyli w luksusie, on sam jadał wyłącznie z drewnianej misy. Był niski, wielko-głowy i płaskonosy, a j ego głęboko osadzone oczy patrzyły twardo i arogancko. Mimo brzydoty miał jednak ogromną liczbę żon; niektórzy twierdzą, że aż trzysta.